TWATT – Status. Wil ik niet. Hoef ik niet.
“Als je 25 bent moet je minstens een HBO diploma op zak hebben,” vertelde ooit iemand mij. Een HBO diploma? Daar had ik toen nog niet eens over nagedacht. Toen mij dat verteld werd, was ik 21 geloof ik. Nooit had ik gedacht dat ik ooit de ambitie zou hebben om naar het hbo te willen. Nu zeven jaar later, heb ik één jaar hbo gedaan en bedacht dat ik het eigenlijk helemaal niet wil, maar dat de keus misschien helemaal niet zo groot is, zonder zo’n papiertje.
Toch hoorde ik in de wandelgangen dat er genoeg banen zijn voor mensen met alleen een mbo diploma. En vaak hebben werkgevers liever mbo’ers omdat die nog lekker creatief zijn. Die zijn nog niet helemaal doodgeslagen door het schoolsysteem met stomme dodelijk verveelde verslagen en lettertjes in boeken die precies naverteld moeten worden. Woordje voor woordje voor woordje en de komma’s op de juiste plaats. Ik krijg er de rillingen van, ik moet er niet aan denken. Ik wil het niet. Maar heb ik een keus?
Ja. Ik heb altijd een keus. Ik heb de keus om niet naar het hbo te gaan. Ik heb de keus een ergens te gaan werken waar ik niet wil werken, omdat ik nou eenmaal geld moet verdienen. Ik heb de keus om hbo te gaan doen, vier jaar op mijn tanden te bijten en daarnaast te werken om misschien uiteindelijk een baan te krijgen die eigenlijk ook helemaal niet wil. In een wereld waar ik helemaal niet wil zijn. De 9 tot 5 wereld. Dat is niet mijn wereld. Mijn wereld bestaat uit regenbogen, eenhoorns, zwevende letters en altijd zonneschijn. Alleen is dat een wereld in mijn hoofd. Ik kan dat niet verwachten dat de wereld zich aanpast aan mij. Ergens moet ik toch met de stroom mee, om te krijgen wat ik wil. Of tenminste, wat de maatschappij wilt dat ik wil. De maatschappij wilt dat ik werk op gezette tijden, met een diploma tegen een zielig loontje waarvan je de helft weer af mag staan aan de grote boze boeven boven ons. Vervolgens kan je één keer per jaar op vakantie naar Zuid-Frankrijk met de auto op een camping en als je terugkomt zit je weer in dezelfde sleur.
Ik wil dat niet.
Wat wil ik wel? Dat weet ik niet. Ik weet niet of ik met schrijven met brood wil verdienen. Ik weet niet of ik creatief genoeg ben om altijd over iets te kunnen schrijven. Ik weet niet of ik een boek wil schrijven. Ik weet niet wat ik moet doen om te doen wat ik wil. Ik weet namelijk niet wat ik wil. En ik ben ‘al’ 28.
Als ik vertel dat ik niet weet wat ik wil, dan zie ik de wenkbrauwtjes omhoog gaan. Het staat bijna op hun voorhoofd gedrukt dat ze het raar vinden dat ik niet weet wat ik wil. Ik ben immers ‘al’ 28. De uitroepen met de woorden talent, potentie, kunnen, willen en doorzetten zijn al duizenden keren rond mijn oren gevlogen. Ik wil elke maand wat anders. Elk jaar wil ik wat anders worden. Nog steeds. Mijn leeftijd gaat mij steeds meer tegen staan. Steeds meer voel ik de druk van de maatschappij op mijn schouders dat ik nu wel eens moet gaan doen met mijn leven, want zo bereik je natuurlijk niets. Maar wie zegt dat ik überhaupt wat wil bereiken?
Het enige wat ik zou willen bereiken is dat ik mijn kinderen kan geven wat ze willen, met hier en daar een nee. Dat ik kan eten en dat ik af en toe op vakantie kan en dat ik regelmatig kan winkelen, omdat ik nou eenmaal van winkelen houd. Een autootje zou ook wel leuk zijn, maar dat hoeft nou niet per se een dikke Mercedes te zijn. Een simpel autootje, zo zuinig mogelijk. Dan ben ik tevreden. Dat is wat ik wil bereiken. En eigenlijk ben ik daar al, op een paar dingen na.
Misschien vind ik het daarom zo oninteressant om dingen te willen bereiken. Ik heb al wat ik hebben wil. Ik ben makkelijk en snel tevreden. Ik hoef geen status voor de buitenwereld, want die hele buitenwereld kan mij gestolen worden. En echt, ik geef er echt wel om wat mensen van mij denken, soms. Maar status is niet iets waar ik me druk om kan maken.
Dat is misschien een reden waarom ik niet kan antwoorden op de vraag: “waar zie jij jezelf over vijf jaar?” Weet ik veel. Dat wist ik vijf jaar geleden ook al niet. En over tien jaar weet ik dat nog niet. Omdat het mij waarschijnlijk niet zoveel interesseert. Kijk, ik wil ook niet in de goot liggen over tien jaar met een kartonnen doos als onderbroek. Maar wat moet er allemaal gebeuren, wil ik dat voor elkaar krijgen? Ik heb tot nu toe van alles in de hand en kan kiezen wat ik doe en niet doe.
Ja, ik ben ‘al’ 28 en ja ik weet nog steeds niet wat ik eigenlijk wil met mijn leven. Gut, ik ben zelfs bijna 29 en ik leef nog.
Iedereen verwacht dat je het rond je 30e allemaal wel uitgedokterd hebt. Nou, ik dus duidelijk niet. Maar dat zegt niets. Ik ben misschien vroeg geweest met het werpen van kinderen, maar met ontdekken van wat ik wil en kan, ben ik zo traag als dikke stront door een trechter. Ik verwacht dat ik rond mijn 40e wel weet wat ik wil. Stay tuned. Please do.
Misschien ook interessant:
Wat geweldig om te lezen, dit is zo herkenbaar voor mij! Ik wil niet hele dagen hetzelfde werk doen voor dat te dure huis, en die dure auto! Ik wil niet naar een nog verder eiland dan de buren op vakantie. Ik ben ik, en ik wil genieten van het leven. Plezier hebben in de efteling met mijn dochters ( ja ik was ook jong moeder) en gewoon lekker winkelen in amsterdam.(shoppen is mijn passie) Ik weet ook niet waar ik over 10 jaar sta (dan ben ik 38) misschien dat ik dan nagelstyliste ben, dat lijkt me leuk!! Maar voor nu, ik zie het wel, ik ben voor nu happy!!
er zijn ook genoeg pret-studies op HBO, hoor
en je hoeft echt geen platgeslagen studentje te zijn, gelukkig is niet iedereen hetzelfde. persoonlijk vind ik studie belangrijk, maar niet te. met een goede dosis ambitie kan iedereen heel ver komen.
Heel herkenbaar dit. Met het volgende verschil: ik word dit jaar 30 (wanneer is dat gebeurd!) en gevoelsmatig moet ik voor die dag een beslissing hebben genomen. Of toch op zijn minst een goede baan hebben gevonden. Dat gaat niet zo voorspoedig dus ik begin de druk te voelen. Ga ik nog aan een HBO studie beginnen of toch doorploeteren met mijn MBO diploma in de hoop dat mensen mijn harde werk belangrijker vinden dan het HBO papiertje. Toen ik gisteravond vacatures zocht en zag dat ze voor niet al te ingewikkelde functies een HBO diploma vragen werd het weer pijnlijk duidelijk: ik moet aan de studie…
Klopt. En zodra je een HBO papiertje heb, zoeken ze ervaring en zodra je ervaring hebt ben je overgekwalificeerd. En daarna blablabla. Er is altijd wel wat en dat is zo irritant.
“Mijn wereld bestaat uit regenbogen, eenhoorns, zwevende letters en altijd zonneschijn.” Charlie the unicorn?
Haha grapje. Maar best herkenbaar jouw verhaal. Iedereen verwachtte van mij dat ik een moeilijke technische studie aan een universiteit zou doen met mijn natuur/techniek gymnasiumdiploma, maar ik ben lekker naar het conservatorium gegaan (“slechts” HBO!) omdat ik veel liever muziek maak
Ik vind het goed dat je doet wat je wil doen, terwijl iedereen van je verwachtte iets anders te gaan doen. Ik hoop dat je er van geniet!
Met ambitie in plaats van papieren kun je net zo ver en misschien zelfs nog wel verder komen. Jij hebt levenservaring en bent streetwise. Dat leer je niet op het HBO.
Ik zou wel weten wat ik je zou laten doen als je bij mij kwam solliciteren. Je zou een bak verantwoordelijkheid hebben en je zou je er in kunnen wentelen. Omdat ik geloof dat je het kunt, omdat je Thamar bent. En niet omdat je toevallig goed kunt herkauwen wat aan je is voorgekauwd op een opleiding die je misschien wel eens gevolgd zou kunnen hebben.
Maar jij bent ook heel uniek daarin. Misschien moeten werkgevers bij jou op cursus
Uniek vind ik een comliment als je het zo zegt. Ik noem het eerder realistisch. Als je als werkgever het geluk mag hebben dat je mensen om je heen kunt verzamelen die in jouw doelen geloven en er net zo hard voor willen werken mogen zij er ook van profiteren en er beter van worden als die doelen worden bereikt. Soms betekent dat dat er van beide kanten een (gecalculeerd) risico genomen moet worden, want dingen kunnen altijd tegenzitten. En dan is het heel fijn als je streetwise bent, omdat je dan op een niet alledaagse manier op zoek gaat naar oplossingen en die vaak ook vind!
*Sollicitatiebrief schrijven gaat*
Ik dacht altijd “als ik dertig word dan ben ik ergens en dan weet ik wat”. En toen werd ik dertig en kwam tot de verbijsterende conclusie dat ik nergens was en niets wist. Tegelijk kwam het besef dat dat eigenlijk het grote geheim van het universum is. Je zal nooit wat weten en nooit ergens zijn, behalve waar je op dat moment bent en wat je op dat moment weet. Ook ik heb de vraag “waar zie je jezelf over vijf jaar” altijd de meest onzinnige vraag ter wereld gevonden. Ik ben daar waar de wind mij naartoe waait. Ik pak de kansen die ik krijg op het moment dat ze voorbij komen. En soms laat ik ze ook wel eens lopen, gewoon omdat het op dat moment niet als de juiste keuze voelt. Als iedereen nou eens iets meer tevreden zou zijn met zijn/haar leven en minder met het altijd: “meer, meer, meer, beter, groter en duurder” zou de wereld er in mijn ogen toch een stuk mooier uitzien. Jij hebt helemaal gelijk: je bent blij met wat je hebt. Laat je niet in een keurslijf duwen omdat “men” dat van je verwacht. Want waar wil je op terug kijken als je 80 wordt? Op het feit dat je gedaan hebt wat men van je verwachtte of het feit dat je gelukkig en tevreden was en hebt genoten van je leven en dat ook hebt uitgedragen naar de mensen om je heen?
Mooi verwoord!
Ik heb van jongs af aan geweten wat ik wilde worden: bibliothecaresse. Heb er de opleiding voor gedaan, maar kon er geen werk in vinden. Toen ben ik gaan zoeken, heb jaren als secretaresse en dergelijke gewerkt. Nu ben ik bijna 44, al anderhalf jaar werkloos en ik heb geen flauw idee meer wat ik wil gaan doen…
Ik ben bijna 37, langzaam maar zeker begin ik te weten wat ik wil worden als ik later groot ben.
Leuk stukje en ik denk voor velen zeer herkenbaar.