Sponsorwerving Goede Doelen
Voor de discussie die we vandaag online zetten willen we jullie eerst op het volgende wijzen;
Bij Enchantra geloven we zeker in het nut van het helpen van anderen. Er is teveel aan de hand in de wereld en er zijn teveel mensen die honger moeten hebben, teveel mensen die lijden aan een (nog) niet te genezen ziekte, teveel mensen die afhankelijk zijn van een donor, teveel mensen die afhankelijk zijn van een ander, teveel mensen die gebruik moeten maken van een voedselbank… Kortom, er zijn teveel mensen die om heel uiteenlopende redenen hun leven niet kunnen leiden op een manier die eigenlijk als vanzelfsprekend zou moeten kunnen worden gezien.
Om deze reden bestaan er goede doelen. Helaas lijken heel veel goede doelen zichzelf of hun bestuur als goed doel te zien waardoor de hulp niet altijd in de gedoneerde mate daar komt waar hij zou moeten komen.
Onderstaand schetsen we een alledaagse situatie die overal en bij iedereen zou kunnen voorkomen. Vandaag overkwam het de schrijfster van dit stukje.
Vandaag komt mijn zoontje naar binnen rennen van het buiten spelen om te vertellen dat er “een rare meneer met een clownsneus die niet eens grappig is” buiten staat. Omdat je als ouder toch redelijk alert bent op “rare meneren” ga je dan direct buiten kijken. Wat je aantreft blijkt mee te vallen. Op het eerste gezicht tenminste…
De niet-grappige-meneer-met-clownsneus blijkt een scholier te zijn die langs de deuren gaat om donateurs te werven voor CliniClowns. Vriendelijk maar resoluut vertel ik hem dat hij mij geen verhaal hoeft te verkopen. “Ja, maar mevrouw, ik verkoop helemaal niets.” (Ai, dit loopt helemaal verkeerd.) “Ik kom hier voor kindjes die niet kunnen lachen.” (Nee, je komt donateurs werven om fondsen te genereren van waaruit de acteurs kunnen worden opgeleid om zieke kinderen te bezoeken zodat deze kinderen hun gedachten kunnen verzetten zodat ze even niet aan hun ziekte hoeven te denken.) Vriendelijk, doch lichtelijk geïrriteerd vertel ik de jongeman in kwestie dat nee in mijn boekje nee is en dat ik het op prijs stel als hij daar naar luistert. “Ja, maar mevrouw…” Zucht, welk gedeelte van nee wat niet duidelijk?
Niets vermoedend loop ik de hoek om en zie dat de buurvrouw op datzelfde moment ook wordt verblijd met een bezoekje van een collega-scholier. Terwijl ik doorloop naar de spelende kinderen komt er van de overkant van de straat nog een collega-scholier aanlopen. “Mevrouw, wat goed dat ik u hier tref.” (Daar gaan we weer.) Sorry, maar uw collega heb ik net al nee gezegd. “Ja maar waarom dan?” En nu komt het…
Ik ben van mening dat scholieren die als bijbaantje aan fondsenwerving voor goede doelen doen niet geloven in wat ze doen. Het is simpelweg een manier om een inkomen te verkrijgen waarbij je (naar ik aanneem) word afgerekend op je prestaties, maar je weinig tot geen verantwoordelijkheid hoeft te dragen. (Zo werkte het 15 jaar geleden toen ik zelf scholier was namelijk wel.) In “mijn tijd” (oeh, nu klink ik oud) werd er gewerkt met vergoedingen op basis van aanmeldingen/verkopen en werd er bijvoorbeeld met busbonussen gewerkt. Dit betekende dat als jij minder had verkocht dan je andere collega’s een gedeelte van jouw omzet aan je betere collega werd gegeven. Daarnaast ontving je een extra percentage van van het totaal aantal verkopen van die dag (dus ook van wat je collega’s hadden gedaan) als je de beste verkoper van die dag was en de totaal omzet boven een bepaald bedrag kwam. Voor de duidelijkheid; Ik heb dit werk niet gedaan voor CliniClowns en ik zeg ook niet dat het bij CliniClowns zo werkt!
Met andere woorden, zolang de scholier in kwestie niet zonder ontvangst van salaris maar echt als vrijwilliger en vanuit zijn eigen overtuiging (let wel, een reiskosten vergoeding vind ik persoonlijk nog iets anders) als fondsenwerver aan de slag gaat ben ik van mening dat mijn eventuele donatie niet op de juiste plaats terecht komt. De scholier zelf vond dat hij beter dit werk kon doen als bij de C1000 gaan werken want hij studeerde nog. (De logica ontging me hier even, maar dat heeft wellicht met de leeftijd te maken.) Toen ik nogmaals aangaf dit gesprek niet te willen voeren en dat ik geen donateur wenste te worden, wilde hij weer van voor af aan beginnen. Ondanks dat ik netjes ben opgevoed en mijn kinderen ook het goede voorbeeld probeer te geven heb ik me in dit geval omgedraaid om me met de kinderen bezig te houden. Hoe vaak kan een mens netjes nee zeggen?
Zwaar gepikeerd kreeg ik een aantal verwijten naar mijn hoofd dat ik scheef zou denken en kortzichtig ben waarna de scholier doorliep naar zijn (als is het goed zag) groep van vier collega’s (dus vijf fondsenwervers totaal in een dorp met nog geen 1700 inwoners.)
Los van wat ik denk over de situatie, de houding en het gedrag van beide scholieren die me te woord hebben gestaan ben ik in ieder geval van mening dat wanneer je als fondsenwerver “nee” als antwoord krijgt je je teleurstelling of frustratie nooit mag laten blijken. En wanneer je je zo gedraagt als de laatste scholier straalt je gedrag ook af op het merk wat je vertegenwoordigt.
Grappige weetjes voor je beeldvorming;
- Een kleine zoektocht op internet wijst uit dat het jaarsalaris van de directeur van de CliniClowns in 2009 een bedrag van € 92.609,00 was.Ter vergelijk; Het minimum jaarloon voor 2010 is vastgesteld op nog geen €17.000,00 en een jaarinkomen van €32.500,00 wordt gezien als modaal. (Waarom moet de directeur van CliniClowns een drie keer modaal jaarsalaris verdienen?)
- Mijn werkzaamheden als fondsenwerver heb ik na drie dagen stopgezet omdat ik het gevoel had dat we mensen die het beste met anderen voor hadden doelbewust aan het voorliegen waren.
- Enchantra heeft sinds haar bestaan in het huidige format reeds twee maal op grote wijze een eigen goed doel gesponsord waarbij dat de eerste keer zelfs met hulp van de websites MissLipgloss en Beautygloss hebben gedaan. (Gezien de aard van de discussie link ik doelbewust niet, maar als je wilt teruglezen kan dat op onze Konad-hyves en via de archieven op voornoemde sites)
- Vanaf dit jaar adopteert Enchantra één vast goed doel zodat we écht iets kunnen betekenen voor mensen die het nodig hebben en het waarderen. Hierover krijgen jullie binnenkort meer informatie.
- Wanneer ik in dit artikel praat over Enchantra of de woorden “wij van Enchantra” gebruik spreek ik niet namens mijn collega’s maar spreek ik namens mijzelf en vanuit het diensverlenende standpunt dat mijn bedrijf in kan nemen en ook daadwerkelijk inneemt wanneer het gaat om de sponsoring van (kleine) goede doelen.
Nogmaals voor alle duidelijkheid; Wij hebben niets tegen goede doelen en promoten zelfs het steunen van kleine goede doelen. Maar de wijze van fondsenwerving door de grote goede doelen en de jaarsalarissen die worden uitbetaald aan het bestuur van diezelfde goede doelen zetten wij onze vraagtekens bij. Wij veroordelen niemand op het wel of niet steunen van goede doelen en hebben ook geen waardeoordeel over mensen die wel of niet steunen.
Als laatste en misschien wel belangrijkste punt wil ik benadrukken dat ik ook zeker niet van mening ben dat de CliniClowns geen goed werk doen. Sterker nog, ze zouden de mogelijkheid moeten hebben om alle kinderen in Nederland te bereiken in plaats van de circa 30% die ze nu bereiken.
Ik heb het grootst mogelijke respect voor de clowns die het aankunnen om met zoveel verdriet te worden geconfronteerd en tóch door blijven gaan met hun werk om (ernstig) zieke kinderen een moment van geluk en plezier te bezorgen. Maar ik ben ook van mening dat met het bovengenoemde jaarsalaris van de directeur (en ongetwijfeld zijn er meer directie leden die een meer dan modaal jaarsalaris uitbetaald krijgen) en lonen voor de fondsenwervers er veel geld van sponsors/donateurs verloren gaat wat naar mijn mening ten goede had moeten komen aan de kinderen die in het ziekenhuis hopen op een clownsbezoek.
We zijn benieuwd hoe jullie hier over denken. Laat je mening achter in de comments hieronder.
Misschien ook interessant:
10 reacties
Trackbacks/Pingbacks
- Cadeaux, hoe meer hoe liever! - [...] een eerder artikel hebben jullie kunnen lezen hoe Enchantra als bedrijf tegenover sponsorwerving voor goede doelen [...]
die mensen altijd langs de deur zijn erg opdringerig inderdaad, helaas…
ik (en mijn ouders) stop persoonlijk dan ook makkelijker geld in een collectebus,
waardoor ik meteen verschillende doelen een klein handje kan helpen, dan dat ik een vast bedrag per maand aan slechts één goed doel doneer
Wat een verhaal zeg!!
Zelf heb ik een aantal jaar collecte gelopen voor Jantje Beton, volledig vrijwillig en ook geen reisvergoeding…
Nu doe ik nog jaarlijks collecte voor “sporten voor gehandicapten” niet huis aan huis maar bij een grote supermarkt dicht bij de Manege voor Gehandicapten (therapeutisch paardrijden) waar ik werk. Ook hier doe ik het volledig belangeloos, tenminste… als het op mij neer komt… het belang dat ik er aan heb is dat een percentage naar mijn manege gaat… Waar wij dan weer nieuwe materialen van kunnen aanschaffen, of als dat nodig is een nieuwe pony, het onderhoud van de stallen… noem maar op…
Ook als mijn manege besluit om de collecte over te slaan, zijn we nog steeds aangesloten bij de “gehandicapten sport” (zelf zeg ik liever sport voor mensen met een beperking) en kunnen we nog steeds een beroep doen op een deel van de opbrengst. Dit omdat wij als stichting zelf ook afhankelijk zijn van donaties, alleen de 3 instructrices staan op de loonlijst… die weer word gesponserd door het revalidatiecentrum van onze stad…
Bij zowel Jantje Beton als voor de Sporten voor Gehandicapten krijg ik een legitimatie mee, waarop staat wie ik ben en wat ik doe en de gegevens van de stichting waarvoor ik collecteer…
Bij mij is nee, altijd nee… Los van de discussie hier boven weet ik als geen ander hoe het is om met weinig rond te komen en dat geven niet voor iedereen is weggelegt…
Wat mij betreft mogen alle “goede doelen” over gaan op een vrijwilligers systeem… dan houden ze gelijk meer geld over om hun “doel te bereiken”… Want met die buitensporige salarissen en het uitbetalen met de opbrengesten van de wervingen… Daar schiet je als goed doel… toch echt je Doel voorbij…
Ik kan hier nog wel uren over door gaan… want dit is een onderwerp waar ik me goed kwaad over kan maken…
Ik ben echt geschokt door het feit dat de mensen die donateurs komen werven aan de deur daarvoor betaald worden. En eigenlijk ook door het feit dat ik dat niet wist.
Ik ben van mening dat iedereen eens in zijn leven (en liever met regelmaat) vrijwillig iets zou moeten doen voor een goed doel, ik heb zelf een aantal jaren als vrijwilliger gewerkt bij een patientenvereniging. Je krijgt dan wel inzicht in hoe weinig kleine stichtingen en goede doelen maar hebben en hoeveel die vrijwilligers uit eigen zak betalen (en in eigen tijd).
Dàn pas steun je een goed doel, niet als je je daarvoor laat betalen.
Overigens hoef ik ook geen prijzen te winnen als er een goed doel aan de deur komt, zoals we pas een auto konden winnen bij het steunen van een stichting (ik meen de nierstichting). Dan doet men ook weer mee uit puur eigenbelang en ik vind het triest dat het nodig is zulke acties te houden omdat men uit zichzelf niets geeft.
Ja, ik vind het ook schandalig dat zo’n directeur meer verdiend dan jan modaal. Het punt is, je werkt voor een non-profit organisatie, en dan moet je gewoon. Als je voor zo’n organisatie werkt, dan moet je genoegen nemen met ongeveer iets meer dan het minimunloon. Fonsen- en donateurwervers moeten gewoon alleen een reiskostenvergoeding krijgen. Je doet iets omdat je erin gelooft, niet om rijk van te worden!
(Of, wat ook nog kan, de vergoeding die je krijgt omdat je werft, moet verplicht naar een goed doel van jouw keuze, ongeacht voor wie je ook werft).
ik ben het eigenlijk helemaal met je eens.
Nee is nee, en t waarom moet niet uitmaken. Maar er zijn tegenwoordig zoveel goede doelen, dat je je hele salaris wel weg kan geven. Je moet zelf ook nog gewoon kunnen leven. Wij geven dan dus ook alleen aan doelen waar we 100% achter staan, en niet aan doelen waar we t bv niet altijd mee eens zijn.
Wat ik trouwens veel beter vind dan die wervers op straat en aan de deur: doneren via sms. Scheelt een hoop onnodige kosten voor personeel, en is lekker makkelijk en toegankelijk en legt geen druk op mensen.
Hallo Allemaal,
Ik ben ook scholier (nou ja, aankomende week afgestudeerd als juf)
Vorig jaar ben ik met de organisatie Edukans op onderwijsexpeditie naar Kenia geweest. Hiervoor moest ik ook proberen geld te verzamelen (niet voor mijn reis, die was voor eigen kosten, maar voor projecten in Kenia en andere ontwikkelingslanden).
Het mooie aan edukans vind ik dat geld in een project pompen niet de hoofdzaak is, ze willen juist zo min mogelijk geld inbrengen omdat ze juist de omgeving zelf dingen wil laten doen zodat er binding ontstaat met het project. Zij zijn er bijvoorbeeld tegen om lonen van leerkrachten te betalen, liever zorgen ze voor een goede scholing waardoor leerkrachten zelf kunnen zorgen voor een goed loon. Zij willen ook best materialen aanbieden maar het moet wel gaan om materialen die jaren mee gaan.
Om een lang verhaal kort te maken heb ik dus geld ingezameld voor dit doel. Ik hou niet erg van zomaar geld aan mensen vragen dus heb in plaats grote kralenleveranciers gevraagd of zij een gift wouden doen van kralen. Ook heb ik een oproep op marktplaats gezet. Hiermee ben ik hard aan het werk gegaan en heb uiteindelijk met vrije giften, een grote gift van de kerk en sieradenverkoop ruim 2500 euro opgehaald. Achteraf heb ik presentaties gehouden om te laten zien welke projecten wij bezocht hebben en hoe deze projecten worden gefinancierd door edukans. Mensen in mijn omgeving waren erg enthoussiast en zeiden dat ze liever op deze manier geld gaven dan in een bus van een man/vrouw aan de deur, van welke leeftijd dan ook.
Ik weet nog dat elke euro die ik verdiend heb in die tijd voor Edukans als een klein cadeautje voelde, het was dan wel niet voor mij maar ik kon er een aantal kinderen in de werled een betere toekomst door geven omdat zij nu wel naar school gaan. De reis zal ik ook niet meer vergeten, ik heb nog nooit zulke optimistische, lieve en mooie mensen gezien.
hallo allemaal,
dat mensen die donateurs werven betaald worden, wist ik al wel. Maar dat er zoveel van dit soort mensen rond liepen en het dus blijkbaar behoorlijk lucratief was, daar had ik geen idee van.
In mijn oude wijk, een zogenaamde Vogelaar- pracht- of krachtwijk, had ik hier weinig last van. Het was blijkbaar niet rendabel genoeg om hier iemand langs de deuren te laten gaan. Echter, nu ik een half jaar in mijn nieuwbouwhuis in een fenixwijk in Utrecht woon, word ik zo langzamerhand knettergek van de hoeveelheid wervers aan mijn deur. Buiten de bekende goede doelen is het werkelijk ongelofelijk waar je aan de deur allemaal lid van kunt worden. Vroeger (over oud worden gesproken) had ik een zwak voor elk zielig plaatje en elk zielig verhaal en werd overal lid van. Wat ik dan vervolgens wanneer ik weer ff goed nadacht weer meteen op moest zeggen (colportagewet).
Tegenwoordig weet ik beter. Toen ik namelijk op een goede dag toen ik net in mijn nieuwe huis woonde lid was geworden van artsen zonder grenzen, zag ik enkele dagen later diezelfde jongen die mij zo bevlogen wist te vertellen over het werk van deze organisatie voor het AIDS fonds langs de deuren gaan. Ik ben voorgoed genezen. Voor mij geld nu dat ik mijn eigen goede doelen uitkies en dat ik dat niet aan de deur doe.
Ik geef niet meer aan goede doelen zolang de directeuren zichzelf als HET goede doel beschouwen.
Hallo,
Ik werk bij een bedrijf dat “door2door” donateurs werft voor verschillende goede doelen, Cliniclowns is er ook een van. Over het algemeen geven de mensen aan dat ze het niet onprettig vinden dat ik aan de deur kom.
Uiteraard krijg ik betaald voor mijn werkzaamheden, wanneer hiernaar gevraagd wordt vertel ik dit ook, maar de meeste mensen weten dit sowieso wel. U kunt zich voorstellen dat een doel als Cliniclowns, dat niet gesubsidieerd wordt door de overheid
het puur en alleen moet hebben van de inkomsten door giften en fondsenwerving
De meeste mensen zitten nou eenmaal niet zo in elkaar dat ze uit zichzelf naar een website van een goed doel gaan om zich vervolgens in te schrijven voor een structureel bedrag per maand. Om zoveel mogelijk kinderen te kunnen bereiken is het voor Cliniclowns de noodzakelijk om aan deze manier van marketing te doen.
Het CBF keurmerk controleert de doelen en verplicht het doel ook om minimaal 75% van de inkomsten direct aan het doel te geven. Het grootste deel van mijn collega’s is ook zelf lid van het doel, omdat het anders wel erg hypocriet is om mensen te overtuigen om lid te worden.
Ik hoop u hiermee te laten zien dat het niet alleen “rare meneren” zijn die voor het goede doel werken.
Met vriendelijke groet,
Bob Derix
Ik ben het er helemaal mee eens!