Wat dan? Nou, tatoeages. Ik en tatoeages zijn als ik en schoenen en eten en mijn kinderen. Ik denk dat er niets sterkers is dan mijn liefde van tatoeages. Het is een verslaving. Een echte verslaving. Zo ernstig dat ik onlangs een site heb opgezet die alleen over tatoeages gaat. Een soort van beautyblog, maar dan alleen over tatoeages.

Ik weet niet hoe het komt dat ik zo’n liefde voor tatoeages heb. Dat is in de loop van de jaren zo gegroeid. Het begon op mijn zeventiende. Toen was het nog niet uit liefde, toen was het uit rebelsheid. Ik wilde een tatoeage omdat ik zeker wist dat het niet mocht van ouders. Ik had een beetje gelijk. Ik durfde het mijn vader niet te vertellen. En mijn moeder die schudde alleen maar heftig haar hoofd. Er kon niets meer aan gedaan worden. Die ene tatoeage op mijn voet brak alle grenzen.

Mijn tweede tatoeage is een tatoeage die ik liever wil vergeten. Dat was gewoon een foutje zeg maar. Dat heb je wel eens met impulsiviteit. Doe je niks aan zeg maar. Het is natuurlijk zo dat ik de tattoo niet haat, maar het is lelijk. Ik heb het te klein laten zetten, maar toch kan ik er niets overheen laten zetten. Het is mij. Het is Thamar. Het staat op mijn sleutelbeen en is het teken van tweelingen.

Een jaar later liet ik de naam van mijn zoon rond mijn pols tatoeëren. Als een armbandje. Daar kan ik lang en kort over zijn, maar het is de naam van mijn zoon. Dat behoeft geen verdere uitleg, neem ik aan.

De eerstvolgende tatoeage die ik op mijn lijf zette was een Chinees teken. Mijn sterrenbeeld. Vrij vertaalt: zwijn. Geboren in 1983. Hoogstwaarschijnlijk lacht iedere Chinees (sprekenden) zich een kriek als ze achter mij lopen en mijn haar zit vast. Maar ik moet zeggen dat het care level behoorlijk laag is. Eerst vond ik het wel een beetje vreemd, maar kom op zeg, het is hun eigen dierenriem. Het zou daarom dus best raar zijn als ze zich daar een kriek om zouden lachen. Plus het is mijn tatoeage, mijn geboortejaar en mijn nek. En ik ben er trots op.

Wat jaartjes later kwam er een tatoeage achter mijn oor. De initialen van mijn kinderen. Twee J’s. In elkaar verstrengelt. Mensen vergissen zich soms en denken dat het een muziekteken is, maar goed, dat heeft meer met hun schele zicht te maken dan met de tatoeage denk ik. De lijntjes zijn heel fijn en ik vergeet dat deze tatoeage er zit. Net zoals mijn tatoeage in mijn nek. Die twee vergeet ik altijd. Dat komt vooral omdat ik ze niet kan zien.

Nog geen half jaar later had ik weer de kriebels en liet ik “I think” en “I am” zetten. Onder elkaar als een zin. Mensen vergissen zich ook dat het één zin is en dat ik een soort van quote heb laten zetten. Zou overigens best kunnen, zo’n zweefteef ben ik namelijk wel. Maar dat is het dus niet. Iedere horoscoop heeft een alomvattende zin wat het teken zo goed als samenvat. De persoonlijkheid wordt kort samengevat. “I Think” staat voor Tweelingen, wat mijn dochter is en wat ik ben. En “I am” staat voor een ram, wat mijn zoon is. Dus misschien wel een beetje zweverig, maar wel heel erg eigen. Ook heel erg impulsief gezet, zonder na te denken over het hoe en wat. En deze is toch één van mijn favorieten.

De laatste tatoeage is mijn grote trots. Ook niet echt te missen. Over deze tatoeage heb ik een jaar gedaan. Twee sessies en een tattoo-artiest die even besloot een rondje rond de wereld te doen, maar ik klaag niet. Deze tatoeage is de enige tatoeage die mij echt door de grond heeft laten zakken van de pijn, maar dat kan de pret niet drukken. Mijn halve sleeve is niet zo impulsief als alle andere tatoeages die ik heb. Over deze tatoeage heb ik echt heel erg lang over nagedacht. Het moest precies bij mij passen en het moest door een perfecte tattoo-artist gedaan worden. Ik wilde me natuurlijk niet veroorloven dat de helft van mijn arm verpest zou worden door één of andere beunhaas. Ik had er dus een heleboel centjes voor over. Het is uiteindelijk een feniks geworden met veel vrouwelijke details. Een feniks is vaak stoer en vlammend en boos, al die dingen wilde ik niet – oké behalve het stoere – maar ik wilde geen vuur en geen boze feniks. Als je de feniks kent staat deze voor wedergeboorte. De feniks sterft maar komt altijd terug. Ik vind dat dit precies bij mij en mijn verleden past en wie weet zelfs toekomst zal voorspellen. Want gewoon doorgaan is wel een beetje wat een mens moet doen. Deze tatoeage heb ik, net als mijn anderen, in het black & grey gehouden. Dit heb ik bewust gedaan omdat ik toch heel erg van het ‘ouderwetse’ houd en ik een klein beetje bang ben voor hoe kleuren uitkomen op mijn getinte huid.

Toch kan ik het niet laten en zal ik mijn volgende tatoeage in kleur zijn, maar wel door een tattoo-artist die geniaal is met kleur en mij kan adviseren zodat ik niet met een te gekke tattoo loop met allemaal rare kleurtjes. Al denk ik dat het wel mee zal vallen. Dus klaar met tatoeages? Ik ben bang dat die vlieger voorlopig niet opgaat.

Spijt? Nee. Als ik 80 ben misschien? Misschien. Ik krijg deze vraag bijna nooit, maar als ik het krijg antwoord ik altijd hetzelfde: “Het is je huid, maar dan gepimpt”. Het hoort bij mij. Deze tatoeages vertellen heel veel over mij en over wie ik ben. Ook al zal ik een tatoeage zetten zonder betekenis, zegt het nog een heleboel over mij. Maar dat moet je willen weten en willen zien.

Mijn tatoeages trekken nogal eens wat aandacht van mensen. Niet omdat ze het lelijk vinden (of misschien wel), maar het is altijd nodig om er wat over te zeggen of te staren. Soms word ik gewoon brutaal bij mijn arm gepakt door iemand die ik niet ken en deze wil dan mijn tatoeage bekijken. Vind ik op zich niet zo’n probleem, maar als ik zomaar aan mijn arm gegrepen wordt. Of de blikken van mensen als ze mij zien lopen spreken soms boekdelen. Ook ik ben een echte vrouw, met gevoelens, PMS, echte verslavingen en uitspattingen die niet te meten zijn op de schaal van Richter. Maar goed, we kennen allemaal het cliché “Don’t judge a book by it’s cover”. En zo is het en niet anders.

Dit bijzondere feestje vond zoals gewoonlijk plaats in The Metropolitan Museum of Art. En dit jaar was actrice Carey Mulligan ere co-voorzitter, naast co-voorzitters als de Italiaanse ontwerpster Miuccia Prada en de natuurlijk hoofdredactrice van de Amerikaanse Vogue, Anna Wintour.

Natuurlijk was de rode loper gevuld met vele top stukken van vele ontwerpers. Die werden gedragen door diverse mensen uit de showbizz. Actrices, popsterren maar ook vele topmodellen waren erbij.

En nu wil ik jullie graag een paar mooie creacties laten zien. Maar ook een paar “outfits” waarbij ik mezelf toch afvraag wie het zo bedacht heeft…

Nu vind ik de outfit van Solange helemaal te gek. Dat zou ik zo zelf willen hebben. Maar daarentegen vindt ik de outfit van haar zus Beyonce de plank totaal mis slaan. Het is een prachtige vrouw maar dit is in mijn ogen niet mooi.

En wat vinden jullie van deze outfits? Welke vind je top en welke vindt je flop…

Tot de volgende blog.

XOXO

Jagaira

Onlangs heeft AURYN eindelijk een eigen website gekregen en van een tweetal merken zal zeer binnenkort een eigen website worden gelanceerd. Zodra dat het geval is zullen jullie hier een uitgebreid artikel kunnen teruglezen met informatie over de totaal vijf nieuwe websites die de lucht in zullen gaan. Vier van de sites zijn klaar en de vijfde site leggen we op dit moment de laatste hand aan…

We zijn al een aantal dagen druk met het bewerken van foto’s die jullie op dit blog al eens hebben gezien en het herschrijven van teksten die al jaren hetzelfde zijn en veelvuldig werden gekopieerd. Jullie raden het waarschijnlijk al; Het is tijd voor een nieuwe Konad Nailart website!

Omdat Konad Nailart het merk is waarmee we zijn begonnen en we dankzij de klanten die we in de loop van de jaren hebben mogen helpen konden groeien tot waar we nu zijn vinden we dat onze klanten een speciale plaats moeten innemen op de nieuwe site. En dat is de reden waarom we deze winactie uitschrijven.

Voor de nieuwe site zijn we op zoek naar Konad Nailart creaties. De creaties moeten netjes en afgewerkt zijn, dus geen nagellak in de nagelriemen een uitgelopen sponge-basis of onvolledige stempels en de foto’s zijn het liefst sfeerfoto’s. Of de sfeer in de foto’s nu gecreëerd wordt met bloemen, gras, knikkers, sieraden of wat je ook kunt bedenken is helemaal aan jou, als het totaalplaatje maar klopt.

Je creatie inzenden kan tot 23 mei aanstaande. Winnaars ontvangen persoonlijk bericht EN zullen bij de lancering van de nieuwe website hun creatie terugzien op DE Konad Nailart website van Nederland.

Naast eeuwige roem ontvangen de winnaars ook €50 Konad shoppingmoney per persoon zodat ze kun Konad-stash kunnen uitbreiden.

De foto van je inzending moet minimaal 1000 pixels breed en 500 pixels hoog zijn. De foto mag je mailen naar linda@enchantra.eu Jullie weten ons al 5 jaar te verrassen met schitterende creaties dus we weten zeker dat we het heel moeilijk gaan krijgen om winnaars te kiezen.

Curacao behoort denk ik toch wel dat de ultieme droomvakantie. De verhalen die ik over dat land heb gehoord zijn geweldig, evenals de foto’s die je ziet.
Ik kan dan ook niet meer zeggen dat dit palette zijn naam echt eer aan doet.

Hier wordt je toch vrolijk van?! Dit vind ik nou een verpakking die uitstraalt waar de naam voor staat. Vrolijke, felle kleuren en de palmboompjes die het geheel afmaken.

BOEM, Curacao in je slaapkamer! ( Of waar je dan ook je make-up plekje hebt ) Wederom 12 kleuren, waarvan iedere kleur 1.1 gram is en natuurlijk met het herkenbare ruitjespatroon dat inmiddels aan het verdwijnen is uit de palettes. Het palette zelf is zoals alle andere, alleen staat er hier op de voorkant van het zwarte doosje ook vermeld dat het tot de Caribbean collection behoort. Altijd makkelijk mocht je al je paletten zonder doosjes op een hoop hebben liggen.

Voordat we naar de swatches gaan, wil ik vast vertellen dat de swatches zijn gemaakt MET en ZONDER basis. De bovenste helft is zonder oogschaduwbasis en de onderste helft is met oogschaduwbasis. Zo is de overloop van het product goed te zien en wordt het al snel duidelijk waarom een oogschaduwbasis nu zo belangrijk is. Ook zijn de foto’s genomen in natuurlijk daglicht.

Van links naar rechts zien we:

Tequila sunrise: Een oranje shimmer die in dit geval van mijn arm afknalt. Stel je eens voor hoe deze op je oogleden staat!
Martini: Hier valt niets meer over te zeggen dan dat dit een prachtige witte shimmer is, die je eventueel kan gebruiken als highlighter of in je ooghoeken.
Blue hawaiian: De eerste matte kleur uit het palette, maar zeker niet de minste. Een mint kleur die perfect staat onder je wimperrand.
Bloody mary: Zoals de naam het zegt.. Bloederig rood, maar dan in een palette met matte structuur.
Screwdriver: Evenals de 2 kleuren hiervoor, hebben we het weer over een matte kleur.. maar dan wel felgeel.
Green iguana: Een groene shimmer, gemixt met een vleugje turquoise.

Van links naar rechts:

Apres midori: Een grasgroene kleur, met een lichte shimmer.
Blue lagoon: Bij het lezen van deze naam denk ik meteen aan de film en met deze felblauwe, matte kleur zie je de prachtige zee al voor je.
Purple Haze: Een matte, paarse kleur.
Green martini: Een donkergroene kleur, met gouden shimmertjes erin.
Singapore Sling: Glazuurroze, met een shimmer finsih.
Espresso martini: Last but not least, een matte zwarte kleur. Gewoon, omdat deze niet mag missen in een palette!

Wederom een palette dat niet mag ontbreken in je collectie. Ookal houd je niet van felle kleuren, toch is dit een aanrader. Alle kleuren zijn goed met elkaar te combineren, ook met kleuren uit de andere paletten.
Wel raad ik aan om een goede oogschaduwbasis te gebruiken. Op de foto’s hierboven is duidelijk te zien dat bijvoorbeeld de matte kleuren zo goed als wegvallen op mijn arm en dat ze met een oogschaduwbasis echt knallen.

Het Sleek I-Divine Curacao palette is HIER te verkrijgen voor slechts € 7,95 !

Is dit een YAY of een NAY voor jou?

Het jammere van de effecten van fiets meditatie, is dan ook dat je er eigenlijk niets mee kunt. Als je het wil sturen faal je direct, want het is juist het ongebreidelde door laten rommelen van je gedachten dat de briljante plannen naar boven haalt. Je kunt, per definitie, spontane acties en gedachten niet plannen. Je kunt hooguit de gelegenheid zo ideaal mogelijk maken en hopen dat er wat blijft hangen tot het moment dat je wel over pen en papier (of I-pad, Samsung Note, voice recorder, kladboek, white board, lei en griffel of grotwand) beschikt. Zo hebben jullie al het ballet door louter één benige bejaarden in eendenbont op een door draailier ondersteunde herinterpretatie van “Eleanor Rigby” van de Beatles, bedoelt om het verval van het moderne hyperfeminisme onder druk van atoomproeven op de Bikini Atol moeten missen…. jammer he?

http://www.youtube.com/watch?v=MZRw9NiVUuM

Naast fantastische ideeën kan ik op de fiets ook enorm mijmeren en wegdrijven op melancholische herinneringen van mooie tijden, verloren liefdes en een jeugd en gezondheid die ik niet waardeerde voordat ik ‘em kwijtraakte… kortom, deprimerend gemaal dus. Goddank ben ik die, eenmaal op mijn werk aangekomen, net zo snel weer kwijt als de briljante ideeën. Je stemming kun je natuurlijk wel een klein beetje beïnvloeden dor de juiste muziek op je MP3 spelert te zetten. Waar Adele, My Dying Bride of Simon and Garfunkle gegarandeerd spontane depressies kunnen oproepen, zul je met vrolijk krijsende mennekes of meiskes van boy- dan wel girlband, of wellicht een van de door Disney gesponsorde zang “talentjes” zeker een stuk vrolijker, dan wel hyperder je werkdag kunnen aanvangen. Al loop je dan weer de kans dat het glazuur van je tanden springt van alle zoetigheid. Nee doe mij dan maar een stevige metalband, of een leuke folk-metal crossover, niet alleen stemt het vrolijk, je gaat ook automatisch tien keer harder fietsen. Dat noem je een win-win situatie.

Wees Wijs,

Sidney

Helaas heb ik de sportschool op moeten zeggen, omdat door het verminderen van mijn favoriete les Zumba Xplode (Lees; van vier lessen naar één les.) mijn motivatie heel ver te zoeken was. Ik betaalde zo’n €35 per maand voor een all-in abonnement en dat besteed ik dan liever aan iets anders. Ik doe nu meerdere dingen daarvoor in de plaats, benieuwd wat dat is? Lees dan snel verder en wie weet raak jij net zo gemotiveerd als dat ik op het moment ben.

Ik ben begonnen met Zumba voor op de WII. Sinds kort heeft mijn vader plaats gemaakt in de garage, waar ik de tv lekker hard kan zetten en genoeg ruimte heb om te bewegen. Voor wie een WII heeft en van dansen en lekkere muziek houdt, ren dan nu naar de winkel! Het is echt heel leuk om te doen en zelfs voor diegene die moeite hebben met het onthouden van de pasjes, dit wordt duidelijk in het spel uitgelegd.

Dit is natuurlijk niet het enigste wat ik doe, want iedere week in en uit hetzelfde doen gaat natuurlijk ook vervelen. In de garage ligt mijn yogamatje waar ik mijn buikspieroefeningen op doe, een fitnisbal die gebruikt wordt bij bepaalde buikspieroefeningen en een springtouw.

En dit is nog niet alles, want sinds kort heb ik iets nieuws gevonden! Een aantal van mijn collega’s van de kinderopvang zijn hiermee begonnen en door hun enthousiasme besloot ik het ook maar eens te proberen:

Lopen met Evy.

Lopen met Evy is een complete cursus hardlopen voor beginners (start to run) op MP3 formaat. Je kunt de bestanden downloaden en op je mp3 speler zetten. De lessen bouwen op van 0 naar 5 kilometer hardlopen. Ze worden aan elkaar gepraat door de Vlaamse presentratrice Evy Gruyaert

De start to run-cursus bestaat uit 28 lessen, die verdeelt worden over 10 weken. Tijdens de les wordt er duidelijk aangegeven hoelang je moet hardlopen of weer even mag wandelen. Tevens geeft Evy tips, moedigt je aan en zet ondertussen bijpassende motiverende muziek op. Zo leer je in een week of 10 een afstand van ongeveer 5 kilometer aan een stuk hardlopen. In principe heb je dus een personal coach, die jou door de lessen heen sleept. Het enigste minpuntje is dat er niemand is die jou zegt of je het juiste tempo loopt of de juiste houding aanneemt.

Als ik ga lopen, heb ik ook niets anders bij als mijn Mp3. Tijdens de lessen wordt er duidelijk aangegeven wanneer je moet wandelen of lopen, maar ook hoelang de les nog duurt. Je hoeft dus nergens aan te denken, geen stopwatch mee te nemen en vooral niet op de klok te letten. Je bepaalt zelf je route en tempo en als een les te zwaar is, doe je die na je rustdag gewoon nog eens over. Zo ben ik bijvoorbeeld ergens in april begonnen met les 1 en heb ik deze (omdat ik er weer teveel tijd overheen liet gaan) 7 mei nog eens overgedaan. Vanaf nu wil ik dus iedere maandag en woensdag gaan hardlopen en als het uitkomt met mijn werk ook nog op vrijdag.

De eerste hardloopweek ziet er als volgt uit:

Inmiddels heb ik les 1 en 2 achter de rug en kan ik niet wachten tot les 3. Het lopen in de buitenlucht geeft een heerlijk en voldaan gevoel. Tevens is het bewezen dat joggen in de buitenlucht hartstikke gezond is, waardoor je een langere levens kans hebt!

Wat ik probeer te bereiken met dit alles is eigenlijk heel simpel:
Op het moment weeg ik 67.8 kg ( 1.70 m lang ) en zou ik hier graag een kilotje of 4 vanaf zien gaan. Dan is alles net iets strakker en kan het alleen maar beter worden! Ook hoop ik hiermee meer energie te krijgen en een betere conditie, want die is op het moment niet zo heel veel waard

Ik ga jullie in ieder geval meenemen in mijn loop avonturen en mochten jullie interesse hebben, loop dan gezellig met me mee Het enigste wat je dan hoeft te doen is beneden in de comment bar vragen om een downloadlink, zorgen voor goede hardloopschoenen en natuurlijk een mp3 speler.

Wat doe jij aan sport? En had jij al ooit gehoord van deze Start to run cursus?

Om iets te doen met het leuke patroon koos ik ervoor om een french manicure te maken. Ik heb een french manicure gemaakt met OPI – Cuddle by the Fire en Essie – Body Language. Dit is een zachte nudekleur, die wel heel dekkend is.

Vervolgens heb ik voor de nailart gebruik gemaakt van de volgende producten:

* Konad Imageplateholder

* Konad Stempel + Schraper

* Konad Imageplate M87

* Orly Faint of Heart

Ik heb het leuke giraffe patroon van M87, wat overigens een nieuwe imageplate is, gebruik om te stempelen. Ik wilde graag een zachte look creëren, dus koos ik ervoor om met een gewone lak te stempelen en niet met een stempellak. Je kunt stempelen met gewone lakken, maar veel lakken komen dan amper over aangezien ze niet zo gepigmenteerd zijn als de speciale stempellakken. Maar voor deze creatie wilde ik dit juist graag. Fanit of Heart is een prachtige zacht grijze cremelak.

Aangezien het beertje uit de Blue Nose serie komt, wilde ik nog iets van blauw toevoegen. Ik koos voor platte glitters die ik ooit ergens op Ebay vond. Ik heb deze langs mijn french randje aangebracht met topcoat.

Om alle kleuren goed uit te laten komen, maar ook om je nailart langer te behouden, moet je een goede topcoat aanbrengen.

* Konad special topcoat

En uiteindelijk is dit mijn eindresultaat geworden waar ik zelf erg blij mee was.

En, zie je de inspiratie terug in de creatie?

Nu heb ik zelf elke dag een “anti-dieet dag. Ik heb jaren aan lijnen gedaan. Met alle gevolgen van dien. En op een dag was het genoeg. Eerst ben ik gaan leren luisteren naar mijn lichaam. Wanneer heb ik eigenlijk honger en waarom eet ik eigenlijk. Hierin heb ik een proces doorgemaakt van het negeren van mijn lichaam naar echt houden van mijn lijf. Lekker in mijn lijf zit ik nu zeker. En ik luister zeker niet meer naar wat de omgeving (media) van mij verlangt, maar kijk naar wat bij mij past.

Nu ben ik er ook zeker een voorstander om dit gevoel over te brengen op andere vrouwen. Want er gaat een wereld voor je open als je “lekker in je lijf” zit. En dan heb ik het niet over je lichaam na die ene kilo’s eraf zijn maar het lichaam dat je nu bezit. Het accepteren van het hier en nu.

En daarom wil ik het volgende evenement graag met jullie delen:

Maar, ik ben hier niet om te zeiken over de vreemde gedachtegang van BMI. Ik wil het eigenlijk hebben over motivatie. Motivatie om af te vallen. Mijn motivatie was omdat ik moddervet werd. Ik ging poedeltje naakt op de weegschaal staan en dat ding ontplofte bijna. Echt waar. Een hele elektrische storing en stoom, the whole shebang.  Ik ga nu dan ook gewoon even zonder enige gêne zeggen hoeveel het was. Natuurlijk denkt de een van wow, kanonne, wat een gewicht en de ander van pfff, dat kind stelt zich aan, want ik weeg zus en zo. Houden we toch wel, dus ik doe het gewoon. Dat ding gaf 89,8 aan. Negenentachtig kilo en achthonderd grammen. Nou vond ik dat een tikkeltje overdreven, dus ging ik aan de lijn. De dalende dit keer.

De motivatie was er. Echt. Ik ging als een trein. Ik was al blij als ik ineens 88,8 woog. Kilo eraf. Feestje met water en appeltjes. Het gewicht ging gestaag omlaag. Ik zag mezelf veranderen. Ik zag weer een gezicht onder de kwabjes vandaan komen. Hell, ik paste ineens weer de broek die ik al eeuwen niet aan had gehad. Ik denk dat er niet veel gevoelens beter zijn dan dat. (Oké, misschien ken ik er wel één. Of misschien twee). Vrolijk ging ik door. Ik had geen last van honger. Ik at regelmatig. Mensen, ik had zelfs weer energie. Ik kon weer dingen doen zonder heel veel gekreun en gesteun, want laten we eerlijk zijn; mijn bed uitkomen blijft een lastige opgave.

Ik voelde me steeds beter naarmate de kilo’s eraf vlogen. Want een kilo per week is op zich niet veel, maar ze vlogen in mijn ogen weg. Links en rechts hoorde ik ineens dat ik zo was afgevallen. Dat ik er zo goed uit zag. Dat ik niet teveel moest afvallen. En dat het duidelijk te zien was. Dat hoort een mens te motiveren, die complimenten. Voor mij doet het geen bal. Ik vind het heel lief, maar het is niet dat ik opeens zoiets heb van: ‘Oh! Nu moet ik nog beter mijn best gaan doen, want dan vinden nog meer mensen mij mooi.’ Nee. Juist niet.

Nu ben ik 10 kilo lichter, nou misschien 8 of 9, want ik blijf steken. Mensen die dan tegen je zeggen dat dit dan wel eens het gewicht zou moeten zijn wat bij jou past. Nou, als ik even met mijn ogen mag draaien? Toch weet ik niet wat er opeens gebeurde. In een keer was mijn motivatie heel ver te zoeken. Ik wilde zo graag de zeven op mijn weegschaal verwelkomen, maar die lijkt maar niet te komen. Onacceptabel. Ik blijf maar schommelen tussen die 80 en die 81. Ik word er helemaal niet goed van.

Oké, toegegeven: mijn motivatie ging langzaam weg. Langzaam begon ik weer slechter te eten. Niet ongezonder, maar onregelmatiger. Dat onregelmatige is ontzettend slecht voor mij, omdat ik dan honger ga lijden. Zodra ik honger heb, wil ik vet eten. Omdat vet eten zo lekker snel vult. Ik vermijd al die dingen. Maar mijn wilskracht heeft nu zoiets van joh, hey, hallo, zo’n lekkere cheeseburger, dat is al wat maandjes geleden he. En mijn motivatie stribbelt niet echt tegen. En daar ga je dan, dan glij je op je bek. Langzaam maar zeker. 500 gram erbij. 400 gram erbij. 300 gram eraf. Nou, dan krijg ik ruzie met mezelf hoor.

Ik probeer af te vallen met Weight Watchers. Ideaal. Ik ben een groot fan van eten, maar ik kan alles koken wat ik wil, zolang ik de puntjes maar in de gaten houd. Ieder hapje kost je punten en ik mag er maar 29 op en dag. Ging harstikke goed. Ben tevreden. En het werkt voor me. Alleen, ik kan geen shit bijhouden op mijn telefoon. “Want ik heb een Android”. Hoogst irritant. Moet Weight Watchers snel wat aan doen, aangezien ik blijkbaar al in staat ben om hen de schuld te geven dat ik niet goed afval. Is altijd zo lekker makkelijk. Ik moet buiten dus gaan gokken hoeveel punten het voedsel ongeveer is. Nou, geloof mij maar dat ik er altijd naast zit. Een puntje of twee. Drie. Misschien soms zelfs vier.

Toch fluistert een stem in mijn achterhoofd dat ik me niet zo moet aanstellen en gewoon door moet gaan. Totdat de weegschaal 75 kilo aangeeft. Dan mag ik een vreetfestijn houden. En dan de boel weer oppakken tot de 70. Lichter hoef ik niet te worden. Daar word ik een beetje een spillepoot van, denk ik. Ik ben nou eenmaal vol en altijd al vol geweest. Dun is niet mijn mode. Maar, dan moet ik wel dat zachte fluisterende stemmetje naar voren halen en er een schreeuwende stem van maken. Want dit werkt dus van geen kanten.

Ik kan het. Dat weet ik. Ik doe het al sinds januari en ik ben geleidelijk afgevallen. Ik zie mijn lijf veranderen en ik ben daar heel erg blij mee. Maar, hoe kom ik over deze irritante drempel heen. Want wat ik ook doe, ik blijf maar hangen bij die stomme 8. Nou, dan heb je er ook niet echt veel zin meer in. Sporten? Ja, dat doe ik. Regelmatig. Ik moet mezelf gewoon herpakken en weer doorgaan. Straks, ben ik zo slank als ik wil zijn. Dan kan ik mezelf eindelijk belonen met die nieuwe tatoeage die ik wil. Alleen die plek ligt nu nog verstopt tussen de vetkussens. En als ik zo door ga, heb ik die tatoeage op mijn 80^e nog niet. Zie je, weer die 8. Ik ben vervloekt.

Motivatie; ik smeek je. Kom terug. Ik heb je nodig voor maximaal tien kilootjes. Dat kunnen we toch nog wel even aan. Als we doorgaan hoe we gingen, dan ben je over een maandje of vijf van mij af. Pinky promise.